من صدای خش خش جاروی رفته گرم             خیلی وقت است که میاید سحرگاه ها

من همان کرسی گرم و غصه گویم                که به یاد میاورد پدربزرگ و مادر بزگها

من شعله چراغ نفتی ام در خانه شما            من نور چراغ موشی ام بر سر گذرها

شب یلدا شدم در آخر شعر                        که همه حافظ میخوانند به مهر

صبح فردا طلوع زمستانم                           من دیگر پاییز فراموش شدگانم

اما هنوز عاشقی از فصل خزانم                  به امید دیدنت هنگامه بهار دوان دوانم